Het tatoeëren van soldaten, krijgsgevangenen en criminelen is in navolging van de Byzantijnen door vele volkeren gebruikt tot in onze tijd. Zo werden in het Engelse leger tot 1871 soldaten die zich schuldig hadden gemaakt desertie of een ander vergrijp, gebrandmerkt met de letters D. of B.C., afkortingen voor respectievelijk deserter en bad character. Vóór 1867 werden deze gemerkte soldaten meestal verscheept naar strafkoloniën zoals Australië.

In de 20e eeuw tatoeëerden Duitse nazi’s zowel leden van de SS als de concentratiekampgevangenen. Bij de SS werd onder de oksel de bloedgroep van de persoon in kwestie aangebracht. Dit was niet zozeer een anti-desertievoorzorg, als wel een praktisch hulpmiddel in geval van verwonding en daarnaast waarschijnlijk ook bedoeld als een mystiek merkteken van een geheim genootschap.
In concentratiekampen gold de tatoeage op de onderarm officieel als een administratiemiddel, maar fungeerde in de praktijk vooral als extra vernedering.

Een nog recenter voorbeeld stamt uit Irak. Na zijn nederlaag in de Eerste Golfoorlog vaardigde de Iraakse dictator Saddam Hussein een reeks decreten uit, waarin werd bepaald dat deserteurs, dienstweigeraars en criminelen een kruis op hun voorhoofd getattoeëerd kregen.

Bron: De wereld van Tatoeage – Maarten Hesselt van Dinter

Gerelateerde Artikelen:

1. Straftatoeages onder Saddam Hoessein Na zijn nederlaag in de eerste golfoorlog van 1991 verloor...
2. Internationale Amsterdamse Tattoo Conventie 1 De Amsterdamse Conventie in de RAI is weer voorbij. Naar...
3. Tijd voor iets anders Een horloge tattoo:...
4. Inspiratie Iedereen laat zich door andere dingen inspireren voor nieuwe tatoeages....
5. Controle tattoo-branche Controle tattoo-branche: vaak vergunning aanwezig Voedsel en Waren Autoriteit VWA...