Na zijn nederlaag in de eerste golfoorlog van 1991 verloor de Iraakse dictator Saddam Hoessein zijn greep op het leger em het volk. Om de touwtjes weer strak in handen te krijgen vaardigde hij in 1994 negen decreten uit, waarin zware straffen werden gesteld op allerlei overtredingen zoals diefstal, corruptie en desertie uit het leger. Tot de straffen behoorden de doodstraf en de in de fundamentalistische moslimwereld gebruikelijke amputaties van diverse ledematen, maar ook – en dat was beduidend minder gangbaar – straftatoeages.

Bij deserteurs en dienstweigeraars, alsmede bij mensen die hen hadden geholpen of verborgen, zou een deel van het oor afgesneden worden en een X worden getattoeerd tussen de wenkbrauwen. Het decreet schreef zelfs voor dat de tatoeage moest worden aangebracht in het ziekenhuis waar ook de amputatie had plaatsgevonden, en tevens werd opgesomd aan welke medische voorwaarden het ziekenhuis moest voldoen om de operatie te kunnen uitvoeren. De gewone Iraakse crimineel ontkwam na 1994 evenmin aan deze herontdekte primitieve bestraffingsvorm. Iedereen die gestraft werd met de amputatie kreeg ook de X tussen de wenkbrauwen getattoeerd. In 1994 rapporteerde Amnesty International dat de Iraakse televisie vanuit een ziekenhuis beelden had laten zien van een man wiens hand zojuist was geamputeerd en bij wie een tatoeage was aangebracht op het voorhoofd. De man heette Ali Ubaid Abed Ali en was veroordeeld voor het stelen van geld en een televisie. De nieuwslezer vermeldde erbij dat dit een les was voor een ieder die dacht andermans rechten te kunnen overtreden.

In westerse ogen lijkt een straftatoeage een minder strenge veroordeling dan de amputatie van een lichaamsdeel. Voor Arabieren zijn eer, trots en anatomie onlosmakelijk verbonden met hun eigenwaarde en diep verankerd in hun cultuur. De keerzijde van eer is schaamte. Daarom is voor het leven gebrandmerkt worden als een ordinaire crimineel het ergste dat een Arabier kan overkomen. De plek tussen de ogen is bovendien een traditionele plek voor vrouwelijke schoonheidstatoeages, wat de straf extra vernederend maakt voor een man in een machocultuur. De plek is moeilijk te bedekken, waardoor de aldus gestigmatiseerden naar de periferie van de samenleving werden verbannen.

Niet voor niets vermeldt het decreet van Saddam dat een ieder die de tatoeage verwijdert of helpt te verwijderen, zal worden gestraft met amputatie van een hand of oor en met een tatoeage. Ondanks het risico om zelf zwaar gestraft te worden, weigerden vele doktoren de straftatoeage toe te passen. Dit kwam zelfs vaker voor dan weigeringen om een amputatie uit te voeren. In 1995 werd dit een aantal doktoren fataal toen zij bleven weigeren deserteurs op hun voorhoofd te tatoeeeren.

Bron: De wereld van Tatoeage – Maarten Hesselt van Dinter

Gerelateerde Artikelen:

1. Straftatoeages in onze tijd Het tatoeëren van soldaten, krijgsgevangenen en criminelen is in navolging...
2. Woorden onder het vel: tattoos en literatuur Geplaatst op weblogs.nrc.nl maandag 14 januari 2008 door webredactie Dorothy...
3. Tatoeage tegen infectie en kanker Amsterdam – 1 juli 2005 Een tatoeage met DNA versterkt...
4. Tatoeage wordt schotwond Twee Texanen zijn in het ziekenhuis beland nadat ze zichzelf...
5. Poll – Pijnlijk? Het getattoeerd worden zelf wordt door iedereen anders ervaren. De...