Ook de notabelen laten een tattoo zetten

NIJMEGEN - De tribals zijn het populairst, maar ook de old school tatoeage van het hartje met banier met daarin de naam van de geliefde zijn weer sterk in opkomst. Niet alleen de bootwerker komt bij de tattoo - shop, ook jonge meiden, moeders en deftige heren.

Nette mensen mogen op verjaardagen graag zeggen dat ze zo’n tatoeage van een klein roosje, of een dolfijntje, ‘och dat is best leuk, dat heeft nog wel iets’. Maar het blijft bij koketteren. De echte tattoo diehards lachen om een dolfijntje. Skulls, draken, tribals, Overal staan ze, op armen, benen, buik en hals. Zichtbare én onzichtbare lichaamsdelen zijn doorboord met stalen piercings.

Veronique doet het nog bescheiden. Ze is net moeder geworden van een dochtertje, Corina. Die naam moet op haar schouderblad komen te staan. Fred Schattevoet maakt zijn tatoeëer-apparatuur in orde, pakt een naald uit het gesealde zakje. Hij plakt de in spiegelschrift geschreven naam op de huid van Veronique en zet zijn naald in werking; met 1500 pulsen per minuut doet het apparaat zijn werk. Veronique zet een gezicht op van: wat kan mij gebeuren, maar moet af en toe even op haar tanden bijten. “Sommige delen van de huid zijn gewoon gevoeliger”, weet de 39-jarige tattoo-meester. “Daar zitten meer zenuwen.”

Met vaste hand kalligrafeert hij Corina op de schouder van de jonge moeder. Zelf is de eigenaar van de Tattoo Studio New Fine Line Design een wandelende reclame voor zijn eigen vak. In zijn nek ‘heel gevoelige plek’ staat een hagedis-achtig beest. Zijn armen staan helemaal vol met tribals, de populaire religieuze of symbolische afbeeldingen waarmee Maori’s en sommige Indianenstammen zich volschilderden. Op zijn linkerbovenbeen staat het portret van zijn moeder als 19-jarig meisje. “Heb ik gedaan twee dagen na haar begrafenis.” Zijn beste vriend, Hente, staat met koeienletters op Freds scheenbeen. “Dat was mijn cadeautje voor zijn vijftigste verjaardag.” Hente huilde tranen met tuiten. “Als kind al was ik gek van tatoeages. Ik woonde in het Waterkwartier en vond het helemaal te gek als een oudere jongen aan kwam zetten met een tattoo. Wij gingen oefenen op elkaars armen. Hier”, en hij wijst op een deels weggewerkte tattoo, “dat moest een roos worden. Maar het werd een karrewiel.” Toen hij 29 was, begon hij zijn eigen tattoo-studio aan de Lange Hezelstraat, eerst op nummer 73 en nu al weer een aantal jaartjes op nummer 91. Nu, tien jaar later kan hij een goede boterham verdienen aan het uitoefenen van zijn hobby. “Ik word er niet rijk van. Maar dat hoeft ook niet.”

Hij doet zijn werk graag netjes. “Als een meisje aankomt met ‘ik wil een dolfijn boven mijn borst’, zeg ik altijd: ‘zou je dat wel doen. Straks ben je 35 en moet je een avondjurk aan. Dan heb je er spijt van.’ Iemand die met een verzoek voor een tatoeage op zijn hand komt, wordt ook de deur gewezen. Tenzij er al meer tatoeages op zijn hand staan. Kinderen van 16 jaar doet hij wel, maar alleen in het bijzijn van hun ouders. “Het gebeurt wel eens dat een moeder aankomt met een jongen van 16: ‘Hij is op school overgegaan, als cadeautje krijgt hij een tatoeage.’ Dat komt regelmatig voor. Het zegt iets over de andere manier waarop mensen tegen tatoeage aankijken.”

De tribals zijn populair maar ook de prikkeldraad-achtige banden rond de bovenarm en Chinese tekens. Vrouwen mogen tegenwoordig graag de onderrug laten versieren met breed uitlopende kunstwerken. Maar ook de eenvoudige hartjes en ankertjes zijn weer in.

“Dat noemen we old school, daar is veel vraag naar. Deze week nog, een grootvader wilde een hartje op zijn arm met daaronder de naam van zijn kleinkind. Man was apetrots.”

Schattevoet heeft een EHBO-diploma en al zijn apparatuur wordt dagelijks gedesinfecteerd. De tattoo van Veronique wordt netjes afgedekt met folie. Ze moet het thuis goed schoon houden, mag douchen en wat vaseline erop smeren. In de zaak geen alcohol, geen drugs en als ze willen roken moeten ze maar naar buiten. In de wachtkamer zit altijd volk, de meesten toch een tikkeltje nerveus, sommigen showen met wat ze al hebben. Op een grote poster bedankt Nijmegenaar Perry Ubeda, vijfvoudig wereldkampien kickboxen, Fred voor zijn tatoeages. Een jongen vraagt wat een tattoo kost van een hondenpoot met daarin de naam van zijn hond: “120 euro”, zegt de baas. “Oké bedankt”, zegt de jongen en verdwijnt weer.

Een kleine tatoeage kost 70 euro, maar hij vraagt ook wel eens honderden euro’s. “Ik schat altijd in hoeveel tijd ik ervoor nodig heb. Soms mats ik wel eens iemand als ik zie dat hij niet het volle pond kan betalen.”

Dit verhaal over Tattoo Studio New fine line Design aan de Lange Hezelstraat is er een uit de serie Goede Zaken die gaat over bijzondere winkels die Nijmegen een eigen aanzien geven.

Door WIM VAN DE LOUW
Bron: www.gelderlander.nl / 05-09-2005

Stem of voeg toe aan :