Ik vond dit wel weer een leuk nieuwsitem. Dus zo kan het ook!

Juf Jopie tatoeëert haar levensverhalen op haar arm

Emmen

Juf Jopie Bakker-Clément (63) heeft sinds een paar jaar tatoeages op haar arm. Een logo van de camping in Spanje waar ze met haar gezin al dertig jaar komt, een Spaans lieveheersbeestje als anti-agressieteken en bovenal het logo van haar school, de jubilerende Toermalijn, school in Emmen voor speciaal basisonderwijs. Binnenkort komt er een uiltje bij, het logo van de Stichting Katholiek Onderwijs Drenthe, waartoe De Toermalijn nu behoort.

Bron: www.dvhn.nl/

Haar directeur Marijke Baart heeft haar er al op gewezen dat het uiltje niet op haar arm mag ontbreken. â??Het zijn mijn levensverhalen op mijn arm. Het logo van de camping verbeeldt yin en yang, het evenwicht tussen het mannelijke en het vrouwelijke. De balans waarnaar ik streef. Soms voel ik me in harmonie, soms ook niet. Ik word steeds meer mijzelf. Deze tattoos kan niemand me meer afnemen. Alles kunnen ze wegnemen, mijn sieraden, mijn hele hebben en houden, maar mijn tattoos blijven altijd. Ik ken wel mensen die om die reden een tekening van hun overleden kindje op hun borst hebben laten maken. Dat kan ik helemaal begrijpen. Het helpt bij de verwerking van het verdriet.â?? De eerste tatoeage was een cadeau van de school. Ze was al veertig jaar met hart en ziel verbonden aan de school toen haar werd gevraagd wat ze vanwege haar jubileum wilde hebben. Ze kon niets bedenken maar ineens schoot het haar te binnen: een tattoo van een toermalijn, het symbool van haar school, een edelsteen met veel kleuren, hoeken en gaten.

â??Ik wilde iets wat niemand heeft en wat ik ook altijd houd. En als de eerste stap dan is gezet, ben je al gauw verslaafd. Het doet wel even pijn, maar dat ben je zo vergeten. Ik vind het zo mooi. En Carolien Jonker uit Nieuw-Amsterdam, die tatoeages voor mij maakt, doet het zó goed. De kinderen op school vinden het helemaal niet gek. Soms hoor ik wel dat ouderen het wel een beetje gek vinden, maar ik maak me daar niet druk om. Ik houd nu eenmaal van versieringen. Kijk, ik loop op de schoenen van mijn overleden moeder. Ik heb ze met een goudspuit bewerkt en ze zien er nu helemaal modern uit. Het is toch geweldig dat ik die schoenen nog draag?â??

Juf Jopie gooit niet gauw spullen weg. Haar huis en haar tuin staan boordevol curiosa. Haar tuin is een leefwereld apart met tientallen soorten vogels. Ze geniet ervan tussen de bedrijven door, want juf Jopie staat vier dagen per week voor de klas en ze is nog niet van plan er een punt achter te zetten.

â??Ik wil afmaken waarmee ik ben begonnen. En dat betekent dat ik zeker tot mijn 65ste op school wil werken.â?? Ze kent inmiddels de kinderen van de kinderen die ze op school heeft gehad.

â??Oud-leerlingen komen mij vertellen hoe goed het met ze gaat. Met sommigen is het ook minder goed gegaan, maar dat weet je eigenlijk vanaf het eerste moment dat je ze in de klas hebt.â?? Veertig jaar geleden had een van de tien leerlingen gedragsproblemen en de negen anderen waren kinderen die langzaam leerden. â??Nu is het andersomâ??, zegt ze. â??Soms komt een collega mij om hulp vragen. De kinderen zijn wild, rennen soms over de banken en door de lokalen. Ik roep ze dan bij me. Ik ben heel streng, consequent en ook lief. Mijn nee is nee. Je moet de kinderen structuur geven. De visie van de pedagoog Jan Ligthart, geduld en wijsheid groeien waar de liefde heerst, is nog steeds mijn lijfspreuk.â??

Stem of voeg toe aan :